بهار من

گل نو رسید و بوئی ز بهار من نیامد

                           چه کنم نسیم گل را که ز یار من نیامد

دل من چرا چو غنچه نشود دریده صد جا

                           که صبا رسید و بوئی ز نگار من نیامد

اگر ای حریف داری نظری به روی یاری

                            تو بهار خویش خوش شو که بهار من نیامد

همه عمر تشنه بودم به امید آب حیوان

                             بجز آب شوردیده به کنار من نیامد

شب و روز جدول خون به دوزخ چه سود دارد

                              چو ستاره سعادت به شمار من نیامد

منم و خرابه غم ز خوشی خبر ندارم

                               چو از آن دیار مرغی به دیار من نیامد

 

فرا رسیدن سال نو را به تمامی دوستان و عاشق پیشگان تبریک میگم. امیدوارم که سال جدید بر همگان مبارک و میمون باشه و همیشه لبانتان به خنده شکوفا شه!

بدرود

آنجا که آفتاب آرزو

به سرخی می گرايد و

                                نشانه های زندگی

                                                حکم بر فراموشی ميدهد ،

 چاره ای نيست جز

 حرکت در مسير سرنوشت...

 

روزها گذشت

و درخت انتظار

جز ميوه نااميدی

ثمری نداشت

                                                                باران شبانه نيز

                                                                                در تشنگی کوير غرق شد

 

آنچه در باغچه آرزو يافت می شد

                                عطر دروغين گل ياس بود و بس

 

باغ در اسارت گل پاييزی است

                اما ديگر بهانه ای برای ماندن نيست

                                بايد موج شد و رفت

                                                بايد برای استقبال بهار آماده شد

                                                                بايد گل پاييزی را

در دست سرنوشت رها کرد

 

فراموش کردن تو ممکن نيست...

اما بايد از تو گذشت...

برای رسيدن به صبحی بهاری

آرزوی رسيدن به تو را بايد به صندوقچه خاطرات سپرد...

 

بازهم اين کاغذ خيس نوشته ام را ناتمام می گذارد...

خداحافظ ای....

 عشق آتش بُود و خانه خرابی دارد

  پيش آتش دل شمع و پر پروانه يکيست 

وحشت از عشق که نه ، ترس ما فاصله هاست

وحشت از  قصه که نه ، ترس ما خاتمه هاست

ترس بیهوده نداریم ، صحبت از خاطره هاست...

صحبت از کشتن نا خواسته ی عاطفه هاست...

کوله باریست پر از هیچ که بر شانه ی ماست...

گله از دست کسی نیست، مقصر دل دیوونه ی ماست

ما سر انجام ، سرانجام گرفتیم به هــیـــچ ....

راهی سفر به هیچستانیم! گله ای هست که از خود داریم

چـــــاره ای نیست اگر انسانیم !....

درد ما مرگ تفاهم ، غم ما کوچ محبت !

غم ما از بی کسی مردن و رسوا شدنه...

اینم از عاقبت عشق که تنها شدنه...

کوله باریست پر از هیچ که بر شانه ی ماست

 

 

لحظه دیدار

تو را بر چهره ماه می نویسم

شباهنگام قلمهای نگاهم را به روی ماه می گشایم

پری چشمهای نازنینت را به چشم خویش می سپارم

در این چهره ، خیالی می شوم چون روح پرواز

صدایم نیست سکوتم می کند آواز

تو خورشيد منی من تارو تاريکم 

که پرتوهای ناب تو

مرا نور و چراغ و زندگی بخشيد

تو بارانی و من آن رود باریکم

که قطره های آب تو

مرا روح طراوت جاودانگی بخشد

 مرا چون پری کوچک چشمت

به آغوش سفید ماه بسپار

که چشمان عزیز تو مداوا می کند بیمار

مرا دست خدای خوابها بسپار

که در شیرین ترین خوابها

فقط خواب تو را بینم

و درعمق سحرگاهی

درآغوش پرازمهرت شوم بیدار

زبانم کوته است اما

به دل هر آنچه می ماند

شکوفا می شود در لحظه دیدار

هنوزهم تنها ترينم توی قصه ی زمونه

  کاشکی رد پای عشقم روی جاده ها بمونه

   با صدای خشک و تشنه خوندم؛ از موجای دريا

  جون گرفت حس قشنگی تو تن خشک  درختا

  بال پروازی نداشتم؛ اما از پرنده خوندم

  توی بازی صداقت هميشه برنده بودم

   همه جا طرح قفس بود؛ که من آسمون کشيدم

  روی بال هر ترانه به ستاره ها رسيدم

  به اميد لحظه عشق ؛به اميد پرواز

  به اميد اينکه شايد؛ بشکنه بغض هر آواز؛پشت ميله ها

    نبايد يادمون بره پريدن

   وا کنيم پنجره ها رو واسه آسمون و ديدن

یه روز میای

 

ميدونم يه روز ميای آسمونم آبی ميشه   .   روزای تاريک و سردم همه آفتابی میشه  

ميدونم يه روز ميای که گلدونامو آب بدی     .    به تمنای دل خسته من جواب بدی   

ميدونم يه روز ميای که ديگه تنهام نزاری .     تو شبای تنهاييم سر رو شونم بزاری      

  ميدونم يه روز ميای در قفس رو باز کنی .     مرغ زندون دلمو دوباره باز رها کنی        

 ميدونم يه روز ميای که رفتنت يادم بره .  خنده و شادی بياد غصه و غم بره            

  ميدونم يه روز ميای ميگی دوست دارم.  يه موقع فکر نکنی دوباره تنهات ميزارم         

   ميدونم ميای به من ميگی عاشقتم .  ديگه تنهايی بسه هر جا بری من باهاتم              

 ميدونم ميای اشک چشامو پاک کنی .گريه و غم تنهايی هامو خاک کنی                   

 يه روز ميای دنيا ی من قشنگ ميشه  .دل افسرده من دوباره شوخ وشنگ ميشه          

   اگه بی يای هميشه پيشت ميمونم .    به خدا هر شب واست شعرای آبی ميخونم                

ميدونم يه روزميای اما نه اينبار توی خواب .تو بيداری من توی لحظه های ناب ناب    

 

ای زعشقت عالمی  ويران شده*** قصد اين

ويرانه کردی عاقبت

زندگي سراي حيرت است
it is a life of wonderment

خوش باش
enjoy

ديگران را سهيم كن
share

رويش را به تجربه بنشين
grow

زندگي همان چيزي است كه تو خود آن را بنا مي نهي
it will be only as you

(تو مهی مثل حقیقت)

تو مهي مثل حقيقت مهربوني مث رويا

مث اون موج صبوري كه وفا داره به دريا

توچه قدر تازه و پاكي مث ياساي تو باغچه
مث اون ديوان حافظ كه نشسته لب طاقچه

تو مث اون گل سرخي كه گذاشتم لاي دفتر
مث اون حرفي كه ناگفته مي مونه دم آخر

تو مث بارون عشقي روي تنهايي شاعر
تو همون آبي كه رسمه بريزن پشت مسافر

مث پاييزي  واما  پري از گل هاي پونه
مث اون قولي كه دادي گفتي يادش نمي مونه

تو مث چشمه آبي واسه تشنه تو بيابون
مث يه آشنا تو غربت واسه يه عاشق مجنون

چشمه چشماي نازت مث اشك من زلاله
مث زندگي رو ابرا بودنت با من محاله

يه روزي بيا تو خوابم بشو شكل يك ستاره
توي خواب پسري كه هيچ كس و جز تو نداره

تو يه عمره مي درخشي تو يه قاب عكس خالي
اما من چشمام و دوختم به گلاي سرخ قالي

تو مث اون كسي هستي كه ميره واسه هميشه
التماسش مي كني كه بمون اون مي گه نمي شه

مث يه تولدي تو مث تقدير مث قسمت
مث الماسي كه هيچ كس واسه اون نذاشته قيمت

مث نذر عاشقايی مث التماس گلدون
مث ابتداي راهي مث اين شعر مث شمعدون

مث قصه هاي زيبا پري از خواباي رنگي
حيفه كه پيشم نمی مونن چشاي به اين قشنگي

بيا مثل اون كسي شو كه يه شب قصد سفر كرد
ديد يارش داره مي ميره موندش و صرف نظر كرد

فراموشم مکن

سلام

 ^{اي نشسته در خيال من فرا موشم مکن
    با فرا موشي و تنهايي هم آغوشم مکن
    زندگاني مي کنم چون شعله با خود سوختن
    زنده ام با سوز وساز خويش خاموشم مکن
    مي تراود تا شراب بوسه از جام لبت
    از شراب تلخ تنهايي قدح نوشم مکن
    دورم از شعله دارم دامني رنگين بر
    اين شرار از من مگير از نو سيه پوشم مکن
    چو صبا در جستجوي خود به هر سويم مکش
    همچو گيسوي سياهت خانه بر دوشم مکن
    اي دوست اين دل درد آشنا را در شرار غم مشور
    هر چه مي خواهي بکن اما فراموشم مکن}

 

 

 درد را با که بگويم ؟. . . کس نيست.

لب من خاموش است . . . قلب من بي ضربان.

تپش پنجره ياد آور توست

قاب تنهايي نيز ، چنان ،

چه شتاب آلوده

پرکشيدي به سحرگاه شکفتن و سراپرده ي باغ ،

که از اندوه به جان آمده است

داغ بر پيشاني

زير تن پوش سياه

در عزاي تو ، عزيز رفته ؛ . . . خون دل مي گريد

آي . . . اي پاک ترين !

پرگشودي و نينديشيدي

که گُلِ کاشته ات

زير گرماي کويرِ بودن

دست و پا مي زند و مي پوسد

اينک اما سايه بان دستت

بر کدامين باغ ، سايه گستر شده است ؟

باغ من بي باران ، . . .آتش اينک بي دود . . . بي خاکستر

فصل پاييز، غريب

زردي برگ به رخ

غم غربت... غربت. . . در ياد

غم دل با که بگويم ؟. . .با باد؟! . . . . . . . . . . . . . . . ."

سلام خدمت تمامی دوستان عزیز

تمام این مطالبی که تو این وبلاگ مینویسم رو تقدیم میکنم به عشق خودم لینا و تمام عاشقان دنیا امید وارم که مطالب خوشتون بیادش وبا نظر هاتون منو یاری کنید