بگذارآن باشم که با تو در کوهسار گام بر می دارد
بگذارآن باشم که با تو در گلزار گل می چیند
بگذار کسی باشم که احساس درون با او می گویی
بگذار کسی باشم که بی دغدغه با او سخن می گویی
بگذار کسی باشم که در غم سوی او می آیی
بگذار کسی باشم که در شادی با او می خندی
بگذار کسی باشم که به او
عشق میورزیراستی چه زود گذشت
ها نمی دونی چقدر
خوشحالم
همش ۱۱ روز مونده
قدم هایم را استوار در جاده ای نهادم
که می دونستم در
پایانه آن
نگاههایه تو
انتظاره دل خسته ای
را می کشد
دلی که از رفتن و رفتن خسته نیست
ولی خسته از این فاصله هاست
آه
کاش فاصله زاده نشده بود
کاش بذر جدایی رشدی نداشت
کاش...
خداحافظ.....
خداحافظ ، چه تلخ است آخر این داستان امشب
غروری خسته ما را می کند نا مهربان امشب
همین یک عشق ساده راز پیوند بزرگی بود
چه شد این پل ، فرو پاشید از هم ناگهان امشب
تو وقتی نیستی من هر کجا باشم دلم تنگ است
چه فرقی می کند بی تو ، زمین یا آسمان امشب
من و یک روح سرگردان و اقیانوسی از غربت
کجایم می کشاند این کشتی بی بادبان امشب
مپرس از لرزش دست و دلم که کوه اگر باشد
کمر خم می کند در زیر این بار گران امشب
تو بی شک تا کنون زیباترین بانوی دنیایی
ولی من هم می شوم تنهاترین مرد جهان امشب
گذشتم هفت خان نه نه !! هفتاد خان را باکمال عشق
مرا رد کردی آخر با کدامین امتحان امشب؟!
وقتی می گریم در اشکهایم تو را می بینم اشکهایم را پاک می کنم تا کسی تو را نبیند....
گل من
مي نشينم به كنار گل سرخ
مي شناسد مرا
مي خواند آهنگ وجودم را
مي دهد تكاني از سر شادي، برگ را
مي بوسم گلبرگ وجودش را
ميآزارد تيغهاي درونش دخترك را
فرياد از اين كار
باز دخترك
ميزند دست به وجود گل سرخ
صدايي ميآيد
چه شد؟
سياه شد باغ احساس
زخمي شد انگشت دخترك
نميفهمد او درد را
ميشود باز غرق صحبت او
مي فهمد گل را
گل هم او را
در اين باغ روزگار
فقط دخترك
مينشيند پاي صحبت او
ميآميزد احساس با درد
آري اين گل است
ميبيند فريادهاي دختر
اما بيصدا
بيواژه
ولي؟
مي كند خاك تعجب از اين كار
نميفهمد انسان را يك انسان
گل ميفهمد!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ميزنم مشت بر سر خاك
اين چه حرفي است؟
من و او يك تنيم
از يك چشمه
او گل است
او، من است
من، اويم
صداهايمان پژواك هم است
كهنه فريادهامان درد هم است
نميدانم چرا گل؟
احساس آبي شدن ندارم
بچهاي غنچه گلش را چيد
دل دخترك شكست
دخترك گفت به گل:
وجودم را با كسي قسمت کردم
سبزي را باور ندارد
نميشناسد رنگ را
نميفهمد شعر را
سرخي نگاهم را با رنگ ميبازد
صداي دردم را كه ميشنود
او ميرقصد!!!!!!!!!!!!!!!!!!
كويري تشنه كامم
نميخواهم آب
تا ببرد تشنگيام را
من خورشيد را ميخواهم
تا داغ كند تن مرا
باد نيست؟
من هنوز خشكم
آه اي گل
سوزاندند برگهاي زردم را
من چه ساده باورش كردم
احساس كردم باران است
ولي او!
حتي فكر باراني شدن ندارد
او برف است
با خنكاي نفسش سرد ميشوم
گل
نكند من يخ شوم
ميخواستم
شعر شوم براي او
بگذارم واژهها را
در جمله وجود او
ميخواستم
نثر شوم
در سجعهاي صداي تو
قلم شوم
بنويسم او را
فقط او را
يا كه نه
بنويسم
درد ،سكوت، فرياد
از اين زمانه
ولي حيف از اين همه احساس
با تو هستم گل
فقط ميخندي
ولي گل
من اگر قناري شوم
يكسر او را ميخوانم
روزي اگر رنگ شوم
ميكشم تصوير مرد رويايم را
مهربانو ساده
ولي او چه؟
احساس را ميكشد در من
نگاه را ميگيرد به سخره
حربه ميدارد دروغ را
ميزند تير با چشمان بسته
باز دلي زخمي شد
كاسه صبرم لبريز شد
فرياد از او
گل همرازش را چيدند
ياسش را دزديدند
در آن نفس که بميرم در آرزوی تو باشم
بدان اميد دهم جان که خاک کوی تو باشم
چه جوری بگم دوستت دارم؟!
چه جوری بگم خاطرخواتم؟!
چه جوری بگم باور کنی عاشق روی ماهتم؟!
چه جوری بگم دوستت دارم؟!
ماه و ستارگان را
همه شمهای جهان بسوزم
اگر از قطره های نجیب خونم
صدها رودخانه خروشان بسازم
اگر زیبا تر باشم از
هرچه بود و نبود
اما تو مرا
دوست نداشتی باشی
چه سود؟
از دلــی بیگانه منـت می کشم
هر چه هست از دست تنهایی می کشم
گریه را تا مرگ وسعت می دهم
غصه را تا مرز بـی نهایت می کشم
هر چه هست از دست این تنهایي
لحظه های بی طراوت خیلی می کشم
محنت از نامـحرمان این دیار
سالها از روی عادت ، تنهایی می کشم
در کتاب غربت شبهای تنهاییم
خط سرخی بر روی اصالت می کشم
گاهگـاهی روحـم تب می کند
زندگی را در زندان تنهایی می کشم
این فصل تنهای من وقتی که مرد
دست از هر نوع شکایت می کشم
تنهائیم را با تو قسمت میکنم،سهم کمی نیست
گسترده تر از عالم تنهائی من عالمی نیست
غم آنقدر دارم که میخواهم تمام فصلها را
بر سفره ی رنگین خود بنشانمت بنشین غمی نیست
حوای من بر من مگیر این خودستائی را که بی شک
تنها تر از من در زمین و آسمانت آدمی نیست
آئینه ام را بر دهان تک تک یاران گرفتم
تا روشنم شد در میان مردگانم همدمی نیست
همواره چون من نه ، فقط یک لحظه خوب من بیندیش
لبریزی از گفتن ولی در هیچ سویت محرمی نیست
من قصد نفی بازی گل را و باران را ندارن
شاید برای من که همزاد کویرم شبنمی نیست .
شاید به زخم من که می پوشم ز چشم شهر آن را
در دستهای بینهایت مهربانش مرهمی نیست.
شایدویا شاید هزاران شاید دیگر اگرچه
اینک به گوش انتظارم جز صدای مبهمی نیست .
اگه روزی خواستی گریه کنی به من بگو قول نمی دم که بتونم بخندونمت اما می تونم باهات گریه کنم اگر روزی خواستی از اینجا بری نترس به من بگو قول نمی دم تو رو از رفتن باز دارم ولی میتونم باهات بیام اگه روزی نخواستی صدای کسی رو بشنوی به من بگو قول می دم سکوت کنم اما اگه روزی صدام کردی و پاسخ نشنیدی زود بیا و مرا ببین شاید این منم که به تسلای تو نیاز دارم
وقتي باد با گيسوانت بازي مي كند
مي دانم كه مال مني
عروسک جان فدات شم تو هم قلبت شکسته
یه صد تا شبنم اشک توی چشمات نشسته
منم مثل تو بودم یه روز تنهام گذاشتن
یه دریا اشک حسرت توی چشما م گذاشتن
چه تهمتها شنیدیم چه تلخی ها چشیدیم
عروسک جان تو می دونی چه حسرت ها کشید یم
عروسک جان زمونه منو این گوشه انداخت
به جای حجله بخت برام زندونه غم ساخت
بمیره اون که می خواست ما رو گریون ببینه
سرای سینه هامونو ز غم ویرون بیبنه
عروسک جان نگام کن چشام برقی نداره
زمستونه تو قلبم که هیچ گرمی نداره
باید اونجا بخشکیم تو گلدون شکسته
نه اینکه باغبون نیست در گلخونه بسته
چه تهمتها شنیدیم چه تلخیها چشیدیم
عروسک جان تو می دونی چه حسرتها کشیدیم
عروسک جان زمونه منو این گوشه انداخت
به جای حجله بخت برام زندونه غم ساخت
بمیره اون که می خواست ما رو گریون ببینه
سرای سینه هامونو ز غم ویرون ببینه
دلم می خواد یه روزی بعد از سالها
پرستوی سعادت رو ببینم
نمی خوام بیش از این رو صورت غم
نشونه یاس و وحشت رو ببینم
دلم می خواد یه روزی فارق از غم
تبسم رو صورتهامون بشینه
شاید اونروز دوباره جون بگیره
نهال آرزوهامون تو سینه
چه کسی خواهد ديد مردنم را بی تو
گاه می انديشم خبر مرگ مرا با تو چه کس خواهد گفت
آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی
روی خندان تو را کاشکی می ديدم
شانه بالا زدنت را بی قيد
و تکان دادن دستت که مهم نيست زياد
و تکان دادن سر
چه کسی باور کرد
جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد
می توانی تو به من زندگانی بخشی
يا بگيری از من آنچه را می بخشی
چه ستاره ها شمرده ای بنام من
چه ستاره ها....
خجل مرا که شبانم همه ابری ست نازنین !
ور نه کشتزار واژگونه را نبود
دانه ای
ز خوشه ای
که جز به نام تو
شمرده باشمش.
