كلاس درس عاشقان

 

مرد از راه چشم و زن از راه گوش به دام عشق مي افتد .
دوري ، عشق را شدت مي بخشد و نزديكي ، قوت .
پيري مانع از عشق نيست . اما عشق تا حدي مانع از پيريست .
هرگز ندانستم چگونه ستايش كنم تا آنكه آموختم چگونه دوست بدارم .
عشق ناتمام مي گويد : من تو را دوست دارم چون به تو نياز دارم .
عشق تمام مي گويد : من به تو نياز دارم چون تو را دوست دارم .
در حساب عشق يك به اضافه يكي برابر است با همه چيز و دو منهاي يك برابر با هيچ .
محال است عاشق باشي و عاقل .
عشق چيزي جز يافتن خويش در ديگران و شادكامي در شناخت نيست .
عشق همانند پروانه ايست كه اگر سفت بگيري له مي شود و اگر سست بگيري مي گريزد .
عشق چون ميوه است . ممكن است خوب به نظر آيد اما تا وقتي كه نرسيده آن را گاز نزن .
عشق چون ساعت شني است . با خالي شدن مغز ، قلب پر مي شود .
عشق غلبه خيال بر خرد است .
مرد به كرات عشق ميورزد ، اما كم . زن به ندرت ، اما بسيار .
مردها همواره ميخواهند اولين عشق يك زن باشند و زن ها دوست دارند آخرين عشق يك مرد باشند .
تنها پاداش عشق ، تجربه عاشقي است .
با عشق وشكيبائي چيزي نا ممكن نيست

یا لطیف

کجا بودی؟
منو بردن یه جایی- شاید یه باغ – گفتن تو اونجایی... همه گلها رو چیدم. هیچ کدوم خار نداشت. پس کجا بودی؟؟؟!!!

 

فقط خودت
شعله عشقی که تو دلم بود رو هیچ کس نتونست خاموش کنه. اما تو، تو جشن تولد هوسهای رنگارنگت، با یه فوت، سرد و بی نورم کردی.

 

دستور
رفیق قدیمی!

از تو رنگین کمون آرزوهام برو بیرون. رنگین کمون جای رنگهای خاکستری و سیاه نیست.

 

آرزو
هميشه براش بهترين ها رو آرزو مي کردم. ولي او رفت و بهترين آرزوها رو براي هميشه با خودش برد.

 

نیامدی!!!
پنجره اتاقم نيز همانند من خسته است. بس که چشمان پر از اشکش را به خيابان هاي کدر دوخت و تو نيامدی.

 

نوازنده
صدایت تارهای وجودم را لرزاند و در آن هنگام بود که اولین آهنگ زندگیم نواخته شد.

 

جاذبه
چشمهایت زمین سبز محبت بود و من قانون جاذبه اش را وقتی سیب سرخ دلم افتاد فهمیدم.

 

کار تو بود
زندگی هیچ بهانه ای دستم نداده بود تا دوستش داشته باشم.. ولی تو اینکارو کردی.

 

افق روشن

روزي ما دوباره كبوترهايمان را پيدا خواهيم كرد
و مهرباني دست زيبايي را خواهد گرفت
روزي كه كمترين سرود بوسه است 
و هر انسان براي هر انسان برادريست
روزي كه ديگر درهاي خانه شان را نمي بندند
قفل افسانه ايست و قلب براي زندگي بس است 
روزي كه معناي هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردي
روزي كه آهنگ هر حرف زندگي است
تا من به خاطر آخرين شعر رنج جستجوي قافيه نبرم
روزي كه هر لب ترانه ايست تا كمترين سرود بوسه باشد 
روزي كه تو بيايي براي هميشه بيايي
و مهرباني با زيبايي يكسان شود
و من آن روز را انتظار مي كشم
حتي روزي كه ديگر نباشم

"باران"

از پس پنجره صدایی می آید ، آشنا و پررمز وراز

با خود می گویم : براستی آن چیست که از شاخه شمعدانی ها هم نازکتر است ؟

اما، انگار هیجان بودنش در من رنگی جدید از فصل آرزوهای محال زندگی باز می کند

و خاطره هایم همچون نمایشنامه ای درام ، از پس رویاهایم برون می ریزند ،

آهای گلهای توی باغچه ! بیائید باهم بو کنیم نوازش برگهای بهاری را تا سرانجام انتها ،

صدای ترد خاک اقاقیای خانه مادربزرگ

و هلهله موجهای ساحل بی برورویی راکه از دور نعره می کشند :

کجائید ای سیاه دلان عاشق ؟؟؟

براستی ستاره در دل کدامین امید ما نهفته است ؟ کسی می داند ؟

یا مثل همیشه و همیشه ابرهای آسمان هم برایمان معنا ندارند ،

پس باید به کدامیک از جاده های تاریک ، دل به دریا زنیم ؟

خوب گوش کن .

همان صدا دوباره در دلم طنینی روزنه وار می افکند

آری صدا ، همان صداست .

آیا این منم یا سایه ای از وجود خاک تر کوهسار مرا به من تشبیه کرده است ؟؟

من مطمئن بودم ، صدایت را شنیدم : تو بارانی !

 

كارهاي سخت و آسان

 

به آسانی ميشه در دفترچه تلفن کسی جايی پیدا کرد
ولی به سختی ميشه در قلب او جايی پيدا کرد.

 

به راحتی ميشه در مورد اشتباهات ديگران قضاوت کرد
ولی به سختی ميشه اشتباهات خود را پيدا کرد.

 

به راحتی ميشه بدون فکر کردن حرف زد
ولی به سختی ميشه زبان را کنترل کرد.

 

به راحتی  ميشه کسی را که دوستش داريم از خود برنجانيم
ولی به سختی ميشه اين رنجش را جبران کنيم.

 

به راحتی ميشه کسی را بخشيد
ولی به سختی ميشه از کسی تقاضای بخشش کرد.

 

به راحتی ميشه قانون را تصويب کرد
ولی به سختی ميشه به آنها عمل کرد.

 

به راحتی  ميشه به روياها فکر کرد
ولی به سختی ميشه برای بدست آوردن يک رويا جنگيد.

 

به راحتی ميشه هر روز از زندگی لذت برد
ولی به سختی ميشه به زندگی ارزش واقعی داد.

 

به راحتی ميشه به کسی قول داد
ولی به سختی ميشه به آن قول عمل کرد.

 

به راحتی ميشه دوست داشتن را بر زبان آورد
ولی به سختی ميشه آنرا نشان داد

 

به راحتی ميشه اشتباه کرد
ولی به سختی ميشه از آن اشتباه درس گرفت.

 

به راحتی ميشه گرفت
وی به سختی ميشه بخشش کرد.

 

به راحتی ميشه دوستی را با حرف حفظ کرد
ولی به سختی ميشه به آن معنا بخشيد.

چقدر امروز من شکسته ام...

چقدر امروز من شکسته ام..می خوام از دست تو بگیرم تا برسم به اوج ابرا..دیگه حتی چشمامم کم آوردن توی این هجوم اشکا..
می دونی؟! راحته مردن..اما وقتی موندی دیگه تو  باید بجنگی..
چرا حتی لحظه ها سنگین شدن.؟! همون دقایقی که با تو حتی یه لحظه هم نبودن.
سینه ی سنگین و پر غصه ی من..پر بغضه..تو کجا و دستای خالی و سرد من کجا..؟!
هی ! بیا ! کوچه ی این دل تنگه اما خالی از صدای پات..سرده اما منتظر برای هرم گرمای نفسهات.
کاش می شد فقط خوبی ها و لحظه های خوب و پرخاطره با تو بمونه تو خاطرم.
اگه کوچت بی صدا بود..ولی تا دلت بخواد گریه های من پر فریاد بود و هق هق.
من تنها  من خسته..هر چی باشم عاشق تو..قلبمو با هر دو دستم می ذارم سر راهت.
یه روزی شاید بمونی با دلم.تا از همه خسنگی هام هیچی نمونه، بدم به باد و بزنم فریاد.
شاید که تو تا همیشه باشی پیشم.
من تنها، من خسته، پر دردم، پر غصه.
می دونم که تو می تونی و فقط خودت می تونی دستامو تو دست بگیری ببری تا اوج ابرا.

یک کلام دوستت دارم

شاید باز هم همان ملال همیشگی تو به سراغم آمده

اینبار فقط قطعه ای کوچک برایت می نویسم چون بغضم بیش از این امان نمی دهد  

من تورا از کوچه های حسرت گرفته ام

از تمام شب های تنهایی

از لحظات تودرتوی دلهره

از عذاب دقایق بی کسی

از تمام سالهای ...............

بگذریم

  یک کلام دوستت دارم

می شکند

هر كس به طريقي دل ما مي شكند

بيگانه جدا دوست جدا مي شكند

بيگانه اگر مي شكند حرفي نيست

از دوست بپرسيد چرا مي شكند؟

از دوست بپرسيد كه آخر جانم

داني كه دلم بي تو چرا مي شكند؟

با دوست بگوئيد كه هر شب سازد

هر روز بيا دش همه را مي شكند

گر گوشه ي چشمي به گدايش سازد

اين قامت رعنا به تمنا شكند

شلاق زنان به تاب گيسويش دل

اندر طلب باد صبا مي شكند

اين لعل لبش گر به لبم باز آيد

شكر به كجا؟ خمر طلا مي شكند

گر آينه اي عكس رخ يار دهد

اين عشق بدان آينه را مي شكند

**********

چو دردي بر سر درد آفريدند

                  به درمان دلم صبر آفريدند

                                       اگر گل را به زيبايي كشيدند

                                                             كنارش خار را هم آفريدند

                                                                           كجا رفتند آن عاشق پرستان؟

                                                                                             كه روزي تيغ صرصر آفريدند

پريشان مي شوم در ياد رويت

                 مرا شيداي شب گرد آفريدند

                                    بميرم من براي فصل پاييز

                                                 كه بار و برگ او زرد آفريدند

                                                               تب و تابم مگير اي چرخ گردون

                                                                                   مگر بخت مرا سرد آفريدند؟

از آن روزي كه چشمم بر تو افتاد

                     خدا داند كه شب درد آفريدند

                                        خدا را شكر درياي دلم را

                                                       به امّيد شب جذر آفريدند

                                                                    بسوزم در ميان بزم عشّاق

                                                                                     اگر روزي مرا ترد آفريدند

نمي دانم چرا يادم نكردي

                  ببين!! عشق مرا پرت آفريدند؟

                                      كناره پنجره آنقدر ماندم

                                                  كه ديدم روي آن گرد آفريدند

                                                                   بسوز اي دل هزاران بار ديگر

                                                                                  كه سوز عشق تو سرد آفريدند

 

شیشه شکسته

برشیشه شکسته بدیدن چه فایده
ازدردوغم ناله کشیدن چه فایده

دایم به چشم من غم واشک وسکوت ودرد
لبخند را به چهره دمیدن چه فایده

هرشام درد من سحری را به برنداشت
بیهوده انتظارکشید ن چه فایده

با من نشد قسمت وتقدیرهمسفر
چشم امید به رهه نشستن چه فایده

ویرانه گشت کلبه دل ازغبار غم
این کلبه را دوباره شکستن چه فایده

*********

اي مهربانتر از برگ در بوسه‌هاي باران
بيداري ستاره، در چشم جويباران
آئينهء نگاهت؛ پيوند صبح و ساحل
لبخندِ گاه گاهت؛ صبح ِ ستاره باران
بازآ که در هوايت، خاموشيِ جنونم
فريادها بر انگيخت از سنگ ِ کوهساران
اي جويبار ِ جاري ! زين سايه برگ مگريز
کاين گونه فرصت از کف دادند بي شماران
گفتي : "به روزگاري مهري نشسته!" گفتم :
"بيرون نمی‌توان کرد، حتي به روزگاران"
بيگانگي ز حد رفت، اي آشنا مپرهيز
زين عاشق ِ پشيمان، سرخيل شرمساران
پيش از من و تو بسيار بودند و نقش بستند
ديوار ِ زندگي را زين گونه يادگاران
وين نغمهء محبت، بعد از من و تو مانَد
تا در زمانه باقيست آواز ِ باد و باران

*********